Lisanne, hartelijk gefeliciteerd met je wereldrecord, dat inmiddels ook officieel is erkend door de International Unicycling Federation (IUF). Ik heb je in 2022 ook al eens geïnterviewd, toen naar aanleiding van je wereldkampioenstitel Highjump On Platform. Dat interview bevatte ook een aantal algemene vragen, bijvoorbeeld over hoe je was begonnen met eenwieleren. Zulke vragen slaan we nu maar over. Ik weet nog dat je toen als ambitie noemde om een wereldrecord te halen in een van de spring-disciplines, maar het is dus een heel andere discipline geworden. Wanneer en hoe kwam je op het idee om het 24-uurs wereldrecord aan te vallen?
Dat record boeide me altijd al wel. Ik dacht al langer dat ik zelf wel eens wilde proberen hoe ver ik zou komen, zonder er bij na te denken dat ik ook een wereldrecordpoging zou kunnen doen. In 2023 heb ik het lange-afstandsrijden op de weg wat meer opgepikt. Een jaar eerder was ik ook met unipacking begonnen. Na Unicon 2024 in Bemidji is de recordpoging echt een concreet plan geworden. Mijn vader zei “Dat past volgens mij wel heel goed bij jou, zullen we dat gaan oppakken?”

Wat is er zo leuk aan om jezelf zo enorm af te beulen? Want zo kun je het toch wel omschrijven, wat je gedaan hebt.
Het begint al met het hele proces naar de dag toe, het trainen en alles wat er bij komt kijken, de organisatie, waar mijn vader en ik ons heel erg in verdiept hebben. Ik vond het heel erg leuk om daarmee bezig te zijn en zo de recordpoging op te zetten. Het eigenlijke ‘afbeulen’ doe je op de dag zelf, en natuurlijk in training, maar dat vind ik heel leuk om te doen. Dat zit ’m er misschien wel vooral in dat je je gedachten kunt veranderen, en dat het daardoor draaglijk wordt. Dan besef je: als je maar doorgaat, dan kan het toch lukken.

De testbaan van de Rijksdienst voor het Wegverkeer bij Lelystad was een prachtige locatie voor deze recordpoging, een ovaal met bijna 2,8 km baanlengte, heel flauwe bochten en zeldzaam strak asfalt. Hoe is het je gelukt om daar te mogen rijden?
Mailen met een goed verhaal! Het hielp denk ik wel dat eenwieleren niet zo bekend is, en de meeste mensen niet weten dat het een sport is. We hadden de recordpoging gekoppeld aan een goed doel, en dat sprak de RDW ook aan. Ze willen graag aan de buitenwereld laten zien dat ze ook maatschappelijk actief zijn.

Hoe lang heb je getraind speciaal voor deze recordpoging, en hoe heb je dat aangepakt?
Na Unicon in Bemidji (juli/augustus 2024) ben ik begonnen met trainen hiervoor. Maar het wedstrijdseizoen liep toen ook nog, dus dat ging als het ware dubbelop. Vanaf november ben ik echt conditioneel gaan trainen. Veel eenwieleren natuurlijk, maar ook zwemmen, hardlopen en fietsen op een racefiets (met twee wielen). Toen de recordpoging dichterbij kwam, heb ik gefocust op het eenwieleren: veel kilometers maken. Alleen als de regen echt met bakken uit de lucht kwam, koos ik liever voor het spinnen op een spinfiets. Dat is wat comfortabeler, en je wilt ook niet ziek of verkouden worden.

Je hebt het nu over fysieke training, maar je mentale gesteldheid speelt ongetwijfeld ook een rol. Hoe heb je je daarop voorbereid?
Ik heb in dat opzicht veel gehad aan mijn unipacking tochten. Dat is soms ook echt zwaar, en toch móét je de volgende dag wel weer verder. Daarnaast heb ik me het afgelopen jaar verdiept in ultrasporten (fietsen en hardlopen), veel gelezen over wat die mensen zijn tegengekomen, en hoe ze het mentaal voor elkaar gekregen hebben om ultralang te presteren. Ik heb vooraf ook vrij uitgebreid contact gehad met Ken Looi en met jouzelf Klaas voor advies en tips, omdat jullie beiden al eens een 24-uurs record gebroken hebben. Met dat alles wist ik ongeveer wat ik kon verwachten, voor zo ver dat kan natuurlijk.

Had je voor je recordpoging van tevoren een plan qua snelheid en pauzes, en lukte het ook om je daaraan te houden?
Ja, ik had zeker een plan. Ik wilde in het begin snel starten, zo’n 21 à 22 km/u, behalve als er te veel wind zou staan. Ik heb inderdaad de eerste 6,5 uur boven de 21 km/u gereden zonder te stoppen. Qua pauzes wilde ik het meer op gevoel doen, behalve dat ik de eerste pauze zo lang mogelijk wilde uitstellen, en de pauzes ook zo kort mogelijk houden. Ik vind het al helpen om een paar minuten naast de eenwieler te staan, vooral om nieuwe concentratie op te doen. Later werden de tijden tussen de pauzes steeds korter. Je kunt wel zo lang mogelijk willen doorrijden, maar soms móét je wel stoppen.

De eerste helft wist ik ongeveer wat ik kon
verwachten. De rest was onbekend terrein.

In mijn training had ik één keer 12 uur gereden, vooral bij wijze van test hoe ik er voor stond qua kilometers. Ik heb toen 243 km afgelegd. Daardoor wist ik ongeveer wat ik de eerste helft kon verwachten. De rest was onbekend terrein, dan moet je er maar gewoon voor gaan.

Je hebt gereden op een 36 inch met 100 mm cranks. Dat zijn tamelijk korte cranks voor zo’n groot wiel, maar voor een ervaren rijder zoals jij een mooie lengte om snel en soepel te rijden, tenminste zolang je nog energie hebt. Maar was het op het laatst niet erg moeilijk om controle te houden?
Nee, ik vond dat wel meevallen. Ik had ook alleen maar met 100 mm getraind, dus ik was er erg comfortabel mee. Op het eind was het natuurlijk wel zwaar. Ik had ook 110 mm cranks bij me, voor het geval dat ik niet meer vooruit zou komen. Maar ik vermoedde dat ik inmiddels zo aan die 100 mm gewend was, dat langere cranks erg onwennig zouden aanvoelen, en dus geen verbetering zouden geven. Daarom heb ik ervoor gekozen om met 100 mm te blijven rijden.

Je bent er behoorlijk mee bezig geweest om je eenwieler optimaal af te stemmen voor deze recordpoging. Wat heb je voor modificaties aangebracht?
Het belangrijkste is wel het ligstuur. De basis daarvan is een Kris Holm T-bar, dat heb ik verlengd met een ligstuur en verstevigd met een extra steun, zodat het niet te veel zou veren als ik er op zou leunen. Ik heb tijdens de 24 uur wel de meeste tijd in de rechtop-positie gereden, dus zoals de originele T-bar bedoeld is. Maar het was fijn om ter afwisseling ook in een andere positie te kunnen rijden. Ik legde dan vrij veel gewicht in de armsteunen, dus ik moest dan verder naar achteren gaan zitten op het zadel om in evenwicht te blijven. Die afwisseling was fijn om zadelpijn tegen te gaan. Zo’n liggende houding is ook aerodynamisch gunstiger, en om dat te optimaliseren zou het ligstuur zelfs nog wel wat verlengd kunnen worden, maar daar ging het me niet in de eerste plaats om.

Verder had ik de buitenband en de binnenband vervangen door lichtere exemplaren. Je zou kunnen denken dat dat niet uitmaakt omdat je met constante snelheid rijdt, maar ik merkte toch dat het minder energie kostte om het evenwicht te corrigeren. Misschien doordat het lichtere wiel sneller reageert op je bewegingen, dat weet ik niet precies maar het was een duidelijk verschil. Ook had ik tamelijk grote pedalen gemonteerd, zodat ik mijn voeten af en toe wat kon verplaatsen. Dat hielp deels om te voorkomen dat ik gevoelloze voetzolen zou krijgen, iets waar ik anders veel last van heb als je de druk steeds op hetzelfde punt uitoefent.

Welke rol speelden je team en je supporters, vooraf en tijdens de recordpoging?
Een heel belangrijke rol. Zonder team was dit echt niet gelukt, dit is niet iets wat je alleen kunt doen. Mijn vader zegt wel eens voor de grap “Lisanne hoeft alleen maar te fietsen, het team er omheen moet al het werk verzetten”. Tijdens de 24 uur waren er natuurlijk veel onmisbare vrijwilligers, om te beginnen voor de handmatige timing en de chiptiming. En voor de verzorging, vooral familie (want directe familieleden mogen van de IUF geen rol hebben bij de tijdmeting) maar ook wel anderen, bijvoorbeeld om mij op en af de eenwieler te helpen, en alles rondom eten en drinken. En niet te vergeten alle support en aanmoediging, want je zit er op veel momenten toch echt wel doorheen en dan geeft het heel veel steun als er mensen zijn die erin geloven.

Kun je het verloop van je recordpoging beschrijven?
In het begin ging het supergoed. Ik ben pas na meer dan zes uur voor het eerst afgestapt, en had tot die tijd een gemiddelde snelheid van boven de 21 km/u kunnen aanhouden. Toen had ik ook al het Nederlands record op de 100 km gevestigd, dat was nog vacant dus dat was niet het spannendste, maar toch leuk dat het eerste resultaat al binnen was. Daarna werd het langzamerhand donker, maar ik kon toch goed blijven doorrijden. Het 100-mijl wereldrecord kwam niet zo heel lang daarna, dat heb ik toch ook wel ruim gebroken. Daarmee was het eerste wereldrecord binnen, dat was op zich superleuk maar ik stond er niet te lang bij stil want het ging me vooral om de 24 uur. Na elf uur rijden, het was toen midden in de nacht, had ik wel een grote dip. Het uur daarvoor was al best lastig, ik voelde me niet zo goed en eten kon ik ook niet goed meer wegkrijgen. Ik heb toen in een pauze veel moeten overgeven, dat was wel erg jammer want ik had me tot dan toe goed aan mijn eetschema kunnen houden, maar toen kon ik voor mijn gevoel weer overnieuw beginnen.

Gelukkig voelde ik me daarna wel een stuk beter. Ook werd het langzamerhand ochtend, er arriveerden nieuwe mensen die ook soms een stuk met me meefietsten. Dat werkte heel goed voor mij, om even ergens anders aan te denken en nieuwe mensen te spreken. Vanaf toen werd het langzamerhand steeds zwaarder, en kan ik me eigenlijk ook steeds minder herinneren, dat is wel apart. De laatste uren moest ik na elke ronde van bijna 2,8 km afstappen. Liefst wilde ik elke halve ronde afstappen maar dat was heel onpraktisch want alleen bij de doorkomstlijn was ondersteuning aanwezig. Het afstappen was nog niet eens zo zeer omdat ik lichamelijk niet verder kon, maar om nieuwe concentratie op te kunnen doen. Na zo’n stop dacht ik steeds: o ja, het gaat toch wel weer.

Is het nog wel verantwoord wat ik doe?

Was er een specifiek moment waarop je dacht dat het niet zou lukken? Hoe ben je daar mentaal of fysiek doorheen gekomen?
Een paar uur voor het einde stapte ik af. Het ging toen eigenlijk al behoorlijk slecht, ik heb toen ook weer veel overgegeven. Daarna heb ik toch nog weer een ronde gereden, maar daarna ging het echt niet meer. Ik heb toen ongeveer een half uur gerust, ben even op bed gaan liggen en dacht: is het nog wel verantwoord wat ik doe? Ik had het wereldrecord al binnen, maar nog niet de 400 km die ik graag wilde halen. Ik dacht: ik ga gewoon nog een ronde rijden en dan zie ik wel hoe het gaat. Gelukkig ging ik toen toch weer wat beter door.

Was er iemand die voor jou in de gaten hield of doorgaan nog verantwoord was?
Nee daar hadden we niet iemand voor aangesteld. Misschien zou een arts op dat moment wel hebben geoordeeld dat ik moest gaan stoppen, maar dat was voor mij eigenlijk geen optie. Daarnaast denk ik dat je toch zelf het beste kan voelen hoe je ervoor staat, en wat verantwoord is. En trouwens, zolang je nog op een eenwieler kunt rijden, ben je niet helemaal op.

Je hebt niet geslapen tijdens je recordpoging. Hoe vond je dat?
Dat was eigenlijk het minste van de problemen die ik had. Je bent fysiek bezig en de adrenaline zorgt wel dat je wakker blijft. Voor mijn werk heb ik veel onregelmatige tijden gewerkt, ik denk dat dat ook wel hielp voor het wakker blijven.

Regelmatig reden er mensen een of enkele ronden met je mee. Heb je daar veel steun van gehad?
Jazeker. Allereerst voor de veiligheid – als ik halverwege zou vallen dan was er in ieder geval iemand bij me. Zeker de laatste uren was dat ook wel nodig. En verder is het ook gewoon een welkome afleiding. Het helpt als je dan ergens over kunt praten, of alleen maar luisteren als de ander wat vertelt. Had je nog adem om zelf wat te zeggen? Ja, eigenlijk de hele 24 uur wel. De beperking om langer of sneller te rijden lag niet op het gebied van mijn conditie, ik hoefde bijvoorbeeld niet echt te hijgen.

Heb je een idee van je hartslag?
Ja, die heb ik de hele 24 uur bijgehouden. In het begin was die vrij hoog, rond de 160 – 170. Met dat mijn tempo zakte, ging ook mijn hartslag mee naar beneden. Gemiddeld over de hele 24 uur kwam ik op ongeveer 140. Ik weet niet precies hoe het werkt, dus of de spieren minder vermogen leveren en daardoor minder energie vragen met als gevolg dat je hartslag daalt, of dat de hartslag daalt en de spieren daardoor minder energie toegevoerd krijgen. Hoe dan ook is er wel een soort veiligheidsmechanisme aan het werk.

Je had veel steun van meerijders, zei je. Gaf het ook nog extra motivatie als dat meerijden op een eenwieler was?
Nee, dat maakte niet echt uit. Het ging vooral om de persoon die op dat moment bij me was. Hermien Koers, die in 2015 het 24-uurs record steppen op 432 km bracht, kwam onverwacht langs en stepte in de ochtend ongeveer 40 km met me mee. Dat was heel motiverend, en ook heel interessant wat ze over de stepsport te vertellen had, en over haar eigen recordpoging.

Tijdens zo’n ultralange inspanning is je energie-inname erg belangrijk. Wat was je plan, hoe heb je dat aangepakt?
In de weken voor de recordpoging heb ik al goed gegeten, bij alle maaltijden extra koolhydraten om de voorraden in het lichaam zo hoog mogelijk op te voeren, en de laatste paar dagen ook nog een extra maaltijd per dag. Verder ook behoorlijk veel drinken, je hebt dat nodig om de koolhydraten goed te verwerken, en daarnaast kan het lichaam op die manier wennen aan veel drinken, wat je tijdens je recordpoging immers ook zal moeten doen. Voor de recordrit had ik zakjes met voeding gemaakt die ik binnen moest krijgen, ik had berekend dat ik op 80 gram koolhydraten per uur moest uitkomen. Mijn ervaring met mijn training van 12 uur was dat het na ongeveer tien uur niet meer lukte om vast voedsel naar binnen te krijgen, dus het plan was om rond die tijd over te gaan op gels, want die gaan veel makkelijker naar binnen. Tijdens de recordpoging werkte dat ook zo, zeker toen ik veel moest overgeven was vast voedsel geen optie meer.

In hoeverre heeft de warmte, vooral op de tweede dag, je resultaat beïnvloed?
Moeilijk te zeggen. Ik denk eigenlijk dat de mensen die stil stonden op het asfalt meer last hadden van de warmte dan ikzelf, want ik had natuurlijk de rijwind die mij afkoelde. Ik kan op zich erg goed tegen warmte. En je spieren blijven goed warm. Misschien was de temperatuur juist wel een voordeel voor mij. Al het is deels ook een mentale kwestie, want als je steeds denkt “o wat is het warm”, gaat dat je natuurlijk ook niet helpen.

Eigenlijk was ik er wel tevreden over dat ik me zo slecht voelde…

Je had je op het eind echt helemaal leeg gereden. Hoe voelde dat voor jouzelf, wat was jouw ervaring?
Het is een teken dat je goed je best hebt gedaan. Dus eigenlijk was ik er wel tevreden over dat ik me zo slecht voelde, haha.

Hoe verliep je herstel in de uren, dagen, en weken nadat je gefinisht was?
De eerste uren waren echt wel pittig. Iedereen die er nog was, was alles aan het afbreken. Ik lag ondertussen af te koelen en bij te komen. Ik moest toen ook nog weer veel overgeven. Dat ging ook door tijdens de autorit naar huis, ik hoefde gelukkig niet zelf te rijden. Thuis probeerde ik wat te eten en drinken, maar dat ging nog helemaal niet. Die nacht heb ik ook nauwelijks kunnen slapen, alles wat ik meegemaakt had speelde door mijn hoofd. Ik voelde me ook best nog wel beroerd, eigenlijk was ik er ziek van. In de dagen erna ging het geleidelijk steeds beter, al had ik nog steeds veel spierpijn, en ook nog dagenlang veel last van gevoelloze voeten. Ik was inmiddels weer aan het werk gegaan, dat helpt natuurlijk om weer in een normaal ritme te komen. Het weekend erna zat ik voor het eerst weer op een eenwieler, een 24” want het was tijdens de Beierse Kampioenschappen. Dat ging moeizaam, ik had nog heel erg last van zadelpijn. De tweede dag ging het al weer ietsje beter, dus er zat in elk geval een stijgende lijn in. Aansluitend gingen we op vakantie, dat was een mooie manier om rustig aan te doen en verder bij te komen.

Wat was het raarste of grappigste dat je tijdens de 24 uur bent tegengekomen?
Bij de eerste bocht zat een vos op het middenterrein. Die stak de baan over en ging over het muurtje aan de andere kant er weer af. Ik denk dat ik die vos wel drie of vier keer gezien heb. Ik vond hem behoorlijk relaxed, misschien doordat er vrijwel nooit voetgangers of fietsers op de testbaan komen. Verder zaten er ook wat padden op de baan, die ik af en toe moest ontwijken.

Had het veel voeten in de aarde om je twee wereldrecords door de IUF erkend te krijgen?
De IUF heeft de World Record Guidelines gepubliceerd, waarin per soort record staat vermeld aan welke eisen je allemaal moet voldoen, qua tijdmeting, afstandsmeting, getuigenverklaringen, foto’s, video’s  en noem maar op. Ik had tevoren heel veel contact met ze over de invulling daarvan. Na de recordpoging heb ik het hele pakket aan bewijsmateriaal gedigitaliseerd en ingediend. Het bericht van de officiële erkenning kreeg ik daarna in de mail.

Je hebt met je recordpoging ook geld ingezameld voor een goed doel, namelijk het René Kids Centre in Namibië. Wat is dat voor project?
Dat is opgezet door oud-marathonschaatser en elfstedentocht-deelnemer René Ruitenberg. Hij was in Namibië en kwam in aanraking met de armoede en ellende daar. Hij wilde iets doen om de kinderen een betere toekomst te geven. De ouders, als ze die nog hebben, zijn vaak drugs- en/of alcoholverslaafd, waardoor kinderen worden verwaarloosd en soms ook misbruikt. Daarom heeft hij daar een centrum opgebouwd waar kinderen terecht kunnen, zodat ze in elk geval een deel van de dag veilig zijn, en kunnen spelen, Engelse les krijgen of sporten. Met mijn inzameling is ruim € 10.000 bijeengebracht. Het bedrag is overhandigd aan René Ruitenberg, die binnenkort weer naar Namibië gaat. Al dit geld, dat natuurlijk ingezameld is door sport, zal ook ingezet worden voor iets dat met sport te maken heeft. Mijn website https://www.24uurop1wiel.nl/, die ik speciaal voor dit record had opgezet, gaat binnenkort offline. Dan werkt de “Doneer Nu” knop ook niet meer. Natuurlijk kunnen mensen altijd doneren via de website van het René Kids Centre https://www.renekidscentre.nl/.

Heb je rituelen of gewoonten voor of tijdens wedstrijden, of recordpogingen zoals deze?
Nee, eigenlijk niet. Het is voor mij wel belangrijk om goed voorbereid te zijn, dus te weten wat ik ga doen, en zo goed mogelijk ook wat ik kan tegenkomen. Maar ik strik niet mijn veters op een bepaalde manier, en heb ook geen mascotte bij me, als je zoiets bedoelt.

Je hebt als ‘bijvangst’ (als ik het oneerbiedig mag zeggen) ook het wereldrecord op de 100 mijl gebroken, en de Nederlandse records op de 100km en de 100 mijl. Hoe belangrijk waren deze voor jou, vergeleken met het 24-uurs WR?
Een stuk minder belangrijk. Het was pas tijdens de voorbereiding dat ik dacht: dat 100 mijls WR is eigenlijk niet zo sterk, ik zou gek zijn als ik dat niet mee zou pakken. Maar stel dat dat niet gelukt was, dan had ik dat ook makkelijk weer kunnen loslaten

Als het record gebroken zou worden, zou ik zeker proberen om het weer terug te krijgen

Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, want volgens mij is je 24 uurs record echt de sterkste prestatie van de drie records die je nu hebt gezet. Hoe schat je de toekomst daarvan in? Ik las ergens dat je zei dat er nog wel ruimte is voor verbetering. Heb je zelf ambitie, of denk je dat anderen het binnenkort willen aanvallen?
Ik zou het heel leuk vinden als iemand anders het zou proberen, al kan ik daar zo gauw geen namen bij bedenken. Ik ben ook benieuwd hoe iemand het dan zou doen. En als het record dan gebroken zou worden, zou ik zeker proberen om het weer terug te krijgen.

Maar je zou niet, zonder dat jouw record gebroken is, een nieuwe poging gaan doen om misschien zelfs voorbij Ken Looi (huidig 24 uurs wereldrecord bij de mannen, 455,235 km) te komen?
Eh… wellicht. Het is nu nog veel te vroeg om daaraan te denken, maar ik sluit niet uit dat ik dat nog eens wil proberen.

Heb je (verder) nog doelen of uitdagingen op eenwielergebied?
Ja, ik zou wel een wereldrecord op het springen willen halen. Dat staat al heel lang op mijn lijstje, en dat wil ik nog steeds.

Heb je het dan over ver of hoog?
Hoog vind ik een mooier onderdeel omdat het technischer is. Hoewel ik bij verspringen op pallets ook relatief dicht bij het record zit, richt ik me qua record toch meer op hoogspringen. Het zou zowel om hoog over lat als om hoog op pallets kunnen gaan, maar bij dat laatste zijn mijn kansen beter, omdat ik er dichterbij zit. Het record staat op 89 cm, en ik heb in wedstrijden 87 cm gesprongen.